Van en over de coach

Als docentcoach had ik ooit een gesprek met een jonge collega, die erg overwerkt was, zo niet in een burn-out zat. Omdat het niet zo goed met haar ging, mocht ze een aantal uren minder les geven en was ze deels ziek gemeld. Ze vertelde me dat ze zich nog steeds onzeker en onrustig voelde en niet goed wist hoe ze met die ‘vrije tijd’ om moest gaan. Ze voelde zich schuldig als ze dan een beetje niks ging zitten doen. Ze zag ook tegen de vakantie op; dan viel ze in een gat. Haar verhaal raakte me. Ze had zo hard gewerkt, dat ze vergeten was wat ontspannen was. Ze zorgde vooral voor anderen -haar team, de leerlingen-  en niet voor zichzelf. De coachgesprekken zorgden ervoor dat ze oog kreeg voor zelfzorg en ze durfde en kon meer rust te nemen.

Haar verhaal deed me denken aan mijn manier van werken in de zorg… (16 jaar ben ik zorgverlener geweest en daarna zij-instromer in het onderwijs) want daar werkte ik ook hard, zo hard dat ik ziek werd. Persoonlijke omstandigheden en mijn eigen onzekerheid speelden ook mee.. nee zeggen vond ik niet makkelijk! Ik deed er veel dingen even bíj.. overcompenseerde misschien...Maar toen ik ziek was, had ik tijd om na te denken. Ik dacht na over allerlei aspecten van mijn leven en werk en besloot dat ik wilde gaan studeren. Ik wilde mezelf uitdagen op een andere manier; (wist je dat nieuwe dingen leren paradoxaal genoeg een goed middel kan zijn om het stress-systeem weer tot rust te brengen!) en ben toen docent geworden in mijn eigen vak -Gezondheidszorg en Welzijn. 

Haha, niet dat de stress toen over was, hoor. Als docent starten was één van de spannendste dingen die ik heb gedaan! Met klapperende knietjes voor het eerst voor de klas, hup het diepe in... Ik begon met werk in het volwassenenonderwijs  (MBO Verzorgende IG). Het viel me op dat studenten worstelden met hun beroepskeuze, moeite hadden met de combi werk-studie, en soms grote moeite hadden om te 'leren leren'. Om niet te spreken over het leren werken in een team, met een leidinggevende. Taal- en cultuurverschillen waren daar vaak debet aan. Tijdens de begeleidingsgesprekken en intervisie waren ze open over hun problemen en kwamen frustraties, boosheid en verdriet naar boven. Ondanks mijn kennis van gespreksvoering wenste ik wel dat ik meer coachend bezig kon zijn, zodat ik mijn studenten nog betere handvatten kon meegeven.

Als minor koos ik daarom tijdens mijn studie het vak Begeleidingskunde. En meteen na mijn afstuderen ging in door met de Post-HBO Professioneel coachen bij Balansgroep. 

Ik werkte inmiddels in het VMBO, toen mij werd gevraagd of ik collega-docenten zou willen coachen. 

Toen zag ik hoe voor het oog capabele, betrokken en gedreven docenten, waar ik echt tegenop keek, soms konden worstelen met herkenbare thema’s! Met hun zelfvertrouwen, waardoor ze het soms moeilijk hadden hun werk los te laten uit angst niet te voldoen. Angst fouten te maken. Met teleurstelling, omdat de omgang met hun leerlingen soms zo moeilijk is. Met angst voor conflicten en slechte beoordelingen. Met schuldgevoel omdat ze minder voor hun leerlingen konden betekenen dan ze wilden. Met propvolle agenda’s, vermoeidheid, dóór blijven werken, perfectionisme, tegen het werk op zien.

Het raakte me zo, dat door zulke onzekerheid docenten afhaken of het heel zwaar hebben. Juist die bevlogen docenten, die zo hard nodig zijn. En ook raakte het me hoeveel steun coachgesprekken kunnen bieden! Ook nu. Het luisterend oor alleen al, maar ook de onverwachte inzichten en kleine stappen die grote verschillen maken.

Inmiddels werk ik weer dichter bij het beroepsonderwijs. Ik begeleid studenten in zorgopleidingen bij hun stages. Daarbij ga ik op bezoek op hun werkplek en houd ik contact met hen. Hun welbevinden en studievoortgang mag ik met hen bespreken. Het contact met onderwijs én zorg vind ik bijzonder fijn. Zowel in de zorg en het onderwijs ben je je eigen instrument en moet je goed naar jezelf kunnen kijken. Daar kan ik als coach een bijzondere bijdrage aan geven.

Daarom ben ik dus ook gestart met werk als loopbaancoach, een vak waarvoor ik inmiddels ervaring en enorm veel tools voor heb verzameld. In mijn praktijk 'Lento coaching'!

Wat typeert mij als coach?

Laagdrempeligheid.

Je hoeft je bij mij niet te schamen voor jouw problemen. Ik werk al mijn hele leven met mensen en heb zelf te maken gehad met moeilijkheden. Daarnaast ik ben een creatief type en een beetje chaotisch, luchtig en humoristisch, en tegelijk ook analytisch en scherp. Dat betekent dat je bij mij op je gemak bent, en tóch niet wegkomt met flauwe excuses of draaien om de hete brij. Bij mij gecoacht worden betekent dus niet maar een beetje praten, al staat jouw verhaal volledig centraal. Het is ook écht bewust worden en daar wat voor willen doen.

Identiteit

Wat voor jou van belang kán zijn is wellicht dat ik met plezier en verbinding gewerkt heb bij zowel christelijke als seculiere instellingen en scholen (kijk maar op LinkedIn). Ik heb nooit onderscheid willen maken in degene die ik wil helpen. Bij Lento coaching is dus iedereen welkom, van welk geloof of van welke geaardheid je ook bent. Zelf ben ik (reformatorisch) kerkelijk opgegroeid en nog steeds kerkelijk. Kom jij als docent dus van een reformatorische of christelijke school, dan kun je rekenen op herkenning.

 

Misschien vind je het leuk om over mij al vast te weten dat….

….Ik echt een introvert ben en tegelijk sociaal (in mijn eentje wandelen of lezen op de bank: heerlijk, maar zonder geregelde ontmoetingen is in je eentje zijn niet zo leuk)(misschien heet dat tegenwoordig ambivert)

….Lezen een grote hobby is van mij (op vakantie moeten er minstens 5 dikke boeken mee en die heb ik dan ook uit)

….ik een echte hondengek ben en ik daarom al vanaf mijn 19e honden heb. De huidige: Tommy, onze Schotse Collie. En samen met mijn man het heel druk heb om hem op te voeden…

…ik eerst dacht dat ik nooit met kinderen zou werken en uiteindelijk docent werd op het VMBO

…op die manier al heel wat uitdagingen ben aangegaan, zoals studeren en mijn eigen bedrijf opstarten

…ik in de randstad woon, maar als ik in het bos kom…. de boslucht, de bomen…en de geur van een houtvuurtje: dan valt alle spanning van me af!

-het geloof voor mij het rustpunt is, rust om te weten dat je identiteit niet alleen zit in wat je zelf allemaal bent en voor elkaar krijgt, maar dat ik als niet-perfect mens uit genade vrede mag hebben door wat Christus heeft gedaan!